Vrijwilligers laten bewoners genieten van vissport: “Dat is niet in geld uit te drukken”
Maandagochtend, 10:00 uur. Op de speciaal aangelegde steiger aan de Staringlaan in Hoogeveen nestelen zes visliefhebbers zich aan het water. Ze wonen in de zorginstelling aan de overkant en zijn opgehaald door vrijwilliger Bé Kleine en zijn team voor de wekelijkse visochtend.
Kleine heeft dan al een flinke puzzel moeten leggen. De animo is namelijk groot en aantal plaatsen aan de waterkant beperkt. En dan maakt het ook nog eens uit waar op de steiger je zit. “De zijkanten zijn gewild. Daar vang je normaal gesproken de meeste vis”, vertelt Kleine. De zitplaatsen worden daarom gerouleerd, om scheve gezichten te voorkomen.
Hoogeveen loopt voorop
Kleine vist al meer dan tien jaar met bewoners van verschillende verzorgingshuizen, met hulp van een groepje vrijwilligers en meerdere bedrijven. Het Hoogeveense voorbeeld wordt op steeds meer plekken in het land uitgerold, aangemoedigd door de Sportvisunie.
Het blijkt een waardeloze visochtend, deze maandag. De oostenwind is de boosdoener, vertelt Kleine aan de deelnemers. Waar de groep vaak gemakkelijk meer dan honderd vissen naar boven haalt, zijn dat er nu amper twintig.
Geen tukkie
Dat deert de 86-jarige Louis niet. Ook de geboren Amsterdammer vist achter het net. “Er zijn dagen dat ik er vijfentwintig heb, nu heb ik nog geen tukkie gevangen. Alleen zeewier. Maar het is zo mooi, zo rustgevend. Ik zou dit vier keer per week willen doen.”
De tekst gaat verder onder de video
Het team van Bé Kleine ondersteunt de zes deelnemers met alles. Er is koffie en er is koek. Wanneer iemand beet heeft, wordt de lijn samen binnengehaald. Een begeleider haalt de vis zorgvuldig van de haak, zodat er geen schade overblijft.
Een nat pak
En er zijn gesprekken en sterke verhalen. Bijvoorbeeld over die ene keer dat de groep naar Ommen afreisde, om met de hengels de Vecht op te gaan. Drijfnat kwamen ze thuis, doordat ze in een stortbui terecht kwamen. Over twee weken staat een bezoekje aan de visvijvers van de Woldstek in Ruinerwold op de rol, op jacht naar steur. Hopelijk blijft het droog.
“De eerste keer dat ik kwam wist ik nog niet eens hoe ik een hengel moest vasthouden. Ze hebben me alles geleerd”, vertelt Louis. “Nu kan ik niet zonder en is dit, op het bezoek van de kinderen na, het hoogtepunt van de week. Ik geniet van elke minuut dat ik hier zit.”
Het team van Kleine maakt het mogelijk. Louis: “Dat is niet in geld uit te drukken. Ik neem m’n petje ervoor af. Ik heb zelf nooit aan vrijwilligerswerk gedaan, maar nu ik zie hoe blij we met ze zijn denk ik: ik had het wel moeten doen vroeger.”
