Sneeuwval bracht Meppel even tot stilstand en schoonheid

Begin deze maand werden we onverwacht getrakteerd op stevige sneeuwval. De weergoden lieten zich van hun meest winterse kant zien en dompelden Nederland in korte tijd onder in sneeuw en vorst. Het land raakte ontwricht: wegen slipgevaarlijk, dienstregelingen aangepast en bevoorrading van supermarkten kwam moeizaam op gang. Even leek Nederland niet helemaal voorbereid op zoveel winter tegelijk.

Ook Meppel ontwaakte onder een dikke witte deken. Straten, daken en bomen verloren hun alledaagse contouren en maakten plaats voor een bijna sprookjesachtig decor. In het Wilhelminapark veranderden vertrouwde wandelpaden in stille lanen, waar sneeuw het geluid dempte en het licht zachter maakte. Weer en natuur sloegen samen aan het schilderen en leverden feeërieke taferelen op die zelden nog voorkomen in ons gematigde klimaat.

De schaduwkant van dit soort weer laat zich altijd voelen. Het verkeer werd ernstig bemoeilijkt en de economie kwam deels tot stilstand. Toch verdient de inzet van talloze medewerkers – van wegbeheerders tot hulpdiensten en logistiek personeel ; alle lof. Dankzij hun inspanningen kwam Nederland niet volledig vast te zitten.

Nu, met enige afstand, vervaagt het ongemak. Wat blijft zijn de beelden: vastgelegd voor het nageslacht, als herinnering aan een zeldzaam winters moment. Meppel, even onttrokken aan de haast van alledag, gehuld in een voor Nederlandse begrippen ongebruikelijk wit landschap. Terugkijkend overheerst niet de hinder, maar het stille genot van schoonheid die zich onverwacht aandiende.

Cheryl Groen/ Leo de Harder