Sarah Creek schildert verhalen

Als kunstenares ben ik het project Verhalen schilderen begonnen. Het project heeft als doel ouderen met een dementie te helpen herinneren. Het onderwerp is vaak een herinnering of een portret van toen de bewoner nog jong was en vol in het leven stond. Het schilderij dat ik maak, of samen met de cliënt, kun je zien als een bladzijde uit een levensboek. De weg naar het eindresultaat, de beleving , in het moment zijn en het opalen van fijne herinneringen is waar het uiteindelijk om gaat.

Dat daarbij een blijvend object ontstaat , is alleen maar mooi meegenomen. Ik merk dat vooral familie er erg blij mee is. Intussen loopt het project in Meppel, Coevorden en Emmen. Het verhaal hoort bij mijn ervaringen met ouderen met een dementie. Dit keer een mevrouw uit Meppel. Wonende in de Kaailanden. Het verhaal vindt u op de website van RTV Meppel of facebook en op www.verhalenschilderen.com

Het verhaal

“Moet ik u nog betalen?” Dat is het eerste wat u zegt als ik u vertel dat ik een schilderij voor u kom maken. “De baas van dit verpleeghuis heeft alles al betaald. Iedereen die hier woont krijgt een schilderij.”
“Dat heeft mijn dochter zeker geregeld,” zegt u trots. Ik ga mee in de beleving. “Uw dochter heeft het samen met ons geregeld. Wat lief van haar hè? Regelt ze wel vaker dingen voor u?
Dat doet ze. U heeft een dochter als enigs kind gekregen en u bent trots op haar. Ik merk het aan alles wat u zegt. Samen lopen we, arm in arm, naar uw kamer om te kijken of er ook een onderwerp is voor het schilderij. We gaan op de bank zitten en u pakt een klein fotoboekje erbij met een donkerrode kaft. Het is het babyboek van uw dochter. In het boekje zitten mooie bruin vergeelde foto’s met sierrand. Samen zitten we te kijken naar een blij kind. Het ene moment zittend in een kinderwagen van toen, lachend naar de camera en een ander moment spelend in het zand.
Gezellig keuvelend over die tijd zegt u ineens bezorgd : “Moet ik u nog betalen?
“Nee hoor, dat is allemaal al geregeld.”
“Dat heeft mijn dochter zeker gedaan”. Terwijl we de bladzijden omslaan komen we een foto tegen van een jonge man in een net wit overhemd. Hij heeft een kindje op de arm in een wit kanten jurkje. We kijken elkaar vertederd aan en zeggen tegelijkertijd:
“Oooh, wat een mooie foto!” We schieten in de lach. U kijkt mij met een trotse blik aan en zegt; ” Dat is mijn man. Toen hij nog jong was. Met mijn dochtertje” En meteen vraagt u aan mij of hij nog leeft. Dat weet ik niet, zeg ik. U bent ook al best op leeftijd.
“Dat is ook zo. Ik denk niet dat hij er nog is”.
” Zal ik van deze foto een schilderij maken?”
“Kan u dat doen? Dat zou mooi zijn, ook voor mijn dochter”.
Met dezelfde ongerustheid in de stem als een moment daarvoor: “Moet ik u ook nog betalen?”.
” Nee hoor, dat is al geregeld. Daar hoeft u zich geen zorgen om te maken”.
De week daarna heb ik de foto gebruikt om een schets op het doek te maken en ga ik beginnen met schilderen. Ik zet de ezel op tafel en de penselen in de pot. Ongerust vraagt u ; ” Moet ik u ook nog betalen?”.
“Nee hoor dat is allemaal al geregeld. Ik maak voor iedereen in dit huis een schilderij”.
“Goh, wat een leuk idee. Dat heeft mijn dochter zeker geregeld”.
En weer ga ik mee in uw beleving. Tijdens het schilderen praten we over de tijd dat uw dochter nog jong was en enigs kind. Dat ze een slimme meid was en een beetje ondeugend. Maar ook over uw man die in de makelaardij zat en uw vader, die politieman was.
Het schilderij vordert en u ziet uw man en uw kind ontstaan op doek. En elke keer als ik bij u ben, bent u ongerust dat u nog moet betalen en gelukkig kan ik u elke keer weer geruststellen en afleiden naar de tijd waar u midden in het leven stond en genoot van een opgroeiend kind.
Het schilderij is bijna klaar en heeft ervoor gezorgd dat u samen met mij naar het verleden kon gaan. Het schilderij als aandenken aan een gelukkige tijd. Met uw man en dochter.

www.verhalenschilderen.com

Foto Sarah Creek